Jak uporządkować obieg informacji i odpowiedzialność?

← Wszystkie opracowania

Wysłanie wiadomości nie zawsze oznacza, że zadanie zostało przekazane. Odbiorca musi wiedzieć, co ma zrobić, na podstawie których ustaleń i kiedy potrzebna jest decyzja. Bez tego dwie osoby mogą pracować według zupełnie innych wersji tej samej sprawy.

Co dostaje osoba, która przejmuje sprawę?

Weźmy przekazanie zlecenia od handlowca do realizacji. Klient uzgodnił zakres i termin, ale pracownik wykonujący zlecenie dostał tylko ogólny opis. Później wychodzi na jaw, że materiał miał mieć inny format, a termin był warunkowy. Wystarczyłaby czytelna informacja o zakresie, załącznikach, terminach, warunkach i sprawach wymagających potwierdzenia.

Tak samo można przyjrzeć się przekazywaniu informacji między zakupami a magazynem czy specjalistą a osobą zatwierdzającą. Ważne, żeby było wiadomo, kto odbiera zadanie, w jakiej postaci dostaje dane i kiedy powinien zareagować.

Kto wykonuje, a kto podejmuje decyzję?

Osoba wykonująca zadanie nie musi mieć uprawnień do zatwierdzania każdej zmiany. Dlatego warto ustalić, kto odpowiada za realizację, kto może zdecydować o nowym terminie lub zakresie i jaki wynik uznajemy za zakończenie pracy.

Pomaga również wspólne rozumienie statusów. „W toku” powinno oznaczać, że praca trwa i ma przypisaną osobę. „Czeka na decyzję” musi wskazywać, jakiej decyzji brakuje i kto ją podejmie. „Gotowe do odbioru” oznacza, że wykonawca zakończył zadanie i przekazał je do sprawdzenia. Dopiero odbiór potwierdza, czy spełniono uzgodnione wymagania. Nazwy można dopasować do firmy, byle znaczyły to samo dla wszystkich.

Aktualnych ustaleń nie powinno się szukać w historii rozmów

Nie wszystko musi trafiać do jednego programu. Ważne jednak, żeby każdy wiedział, gdzie sprawdzić aktualny status sprawy i obowiązującą decyzję. Mail czy komunikator dobrze nadają się do rozmowy, ale zatwierdzona zmiana powinna być odnotowana tam, gdzie sięgają po nią osoby realizujące zadanie.

Przy zmianie zapisałbym cztery informacje: co się zmieniło, kto to zatwierdził, kogo dotyczy oraz jaka wersja ustaleń jest aktualna. Wtedy nie trzeba później odtwarzać decyzji z nieodebranego telefonu albo przeszukiwać całej korespondencji.

Po czym poznamy, że jest mniej zamieszania?

Przez kilka tygodni sprawdzałbym, jak często trzeba ponownie wyjaśniać ustalenia, ile pracy wykonano podwójnie i jak długo sprawy czekały na decyzję. Zapytałbym też ludzi, którzy codziennie korzystają z tych informacji. Sam spadek liczby wiadomości nie musi oznaczać poprawy. Może przecież wynikać z tego, że pracownicy przestali zgłaszać problemy.

Na krótkim przeglądzie warto sprawdzić, czy:

  • każde zadanie ma osobę odpowiedzialną za wykonanie;
  • wiadomo, kto podejmuje decyzje o zmianach;
  • statusy są rozumiane jednakowo;
  • aktualne ustalenia można znaleźć bez dopytywania;
  • przekazanie zadania zawiera potrzebne informacje;
  • warunki odbioru są znane przed rozpoczęciem pracy.

Ten temat łączy się z przyczynami opóźnień we wdrożeniach oraz porządkowaniem procesów w małej firmie. Jeśli zaczniemy od sprawnego przekazywania informacji, kolejne narzędzia będą miały znacznie większy sens.

Materiał edukacyjny KOORT; opisane sytuacje są przykładami, a nie historiami konkretnych klientów.